وقتی خروجی مدل کلی و بیفایده در میآد، معمولاً تقصیر مدل نیست؛ پرامپت بدون زمینه و بدون تعریف «خروجی خوب» تحویلش داده شده.
ابزارهای ضبط جلسه اکشنآیتمها رو در میآرن ولی همونجا خاک میخورن. این مقاله یه چرخهٔ زمانبندیشده رو نشون میده که خودش اونها رو با لینک لحظهٔ ضبط توی Notion مینویسه.
گرگلی اوروش سری به دفتر Anthropic زده و با چهار نفر از تیمها حرف زده: بیشتر توکنها خرج پیادهسازی نمیشه، کدریویو و تست رو ایآی انجام میده، ولی تیمهای کوچیک و PRD هنوز سر جاشونن.
نویسنده میگه بیشتر بازنویسیهای کد به خواستهٔ مهندس جواب میدن نه کسبوکار، و کدِ قدیمیای که سالها کار کرده در واقع دفترچهٔ همهٔ باگهاییه که یکی قبلاً خاموششون کرده.
اسلک روایت سه ماه تغییر محصولش رو منتشر کرده: از آوریل که بات دست به کار شد تا ۲۴ ژوئن که حافظهٔ سازمانی، فرمان صوتی و اتصال MCP بهش اضافه شد.
خیلی از مهمترین درسهای مدیریت محصول تو هیچ کتاب و دورهای نیست؛ وسط حل کردن مسئلههای شلوغ و تماشای تغییرهای سازمان بهت میرسن.
یه شرکت کوچیک بهجای اینکه جواب تیکتها رو سریعتر بده، رفت سراغ دلیل تکرارشون؛ نتیجهش شد ۶۳٪ کاهش حجم تیکتها توی یه هفته.
یه برنامهنویس که سالهاست برای مکینتاشهای ۴۰ساله نرمافزار مینویسه، تعریف میکنه چطور از بدبینی به AI به استفادهٔ روزمره ازش رسید و چرا پروژههای وایبکدشده دلسردش میکنن.
گروه نیلسن نورمن میگه چیزی که بهش میگیم حس محصول جادو نیست؛ حاصل بستن حلقهٔ کامل تصمیم، اجرا و دیدن نتیجهست — و AI داره همین حلقه رو ازمون میگیره.
مؤسسها و مدیرهای محصول کم به حرف مشتری گوش نمیدن؛ مشکل اینه که حرفش رو به چیزی ترجمه میکنن که با استراتژی از قبل انتخابشده جور دربیاد.
ایجنتها سریعتر از هر آدمی کد مینویسن و آدم وسط این جریان گیر میکنه. مهندسهای PostHog چهار تغییر تو فرایند کارشون رو تعریف کردن که آدم رو از حلقهٔ ریویو میکشه بیرون.
بلوغ دیزاینسیستم یه مسیر پلهپله و رو به جلو نیست؛ گروه NN/g یه چارچوب ۶بُعدی پیشنهاد میده که سلامت سیستم رو مثل یه نمودار شعاعی نشون میده.
خیلی وقتا یه تصمیم فنی رو با این توجیه میگیریم که بعداً میشه عوضش کرد؛ ولی برگشتپذیری یه ویژگی ثابت نیست و هزینهش بیسروصدا بالا میره.
تو وبلاگ MindStudio اومده که ابزارهای عاملی مثل Claude Code کار چندساعته رو تو چند دقیقه تموم میکنن؛ خطر واقعی هم آدمیه که زودتر یاد گرفته هدایتشون کنه.
نویسنده میگه هر چرخهٔ فناوری با وعدهٔ توانمند کردن آدمها شروع میشه، ولی آخرش قدرت به سمت بالا و شرکتهای بزرگ میره؛ سؤال اصلی اینه که قدرت به کی میرسه.
نویسنده با نظریهٔ اطلاعات توضیح میده که چرا متن تولیدشده با مدل زبانی حوصلهسربر میشه: بخش ارزشمند هر نوشته همون کلماتیه که نمیشه حدسشون زد.
بیشتر پروژهها یه بلوک طراحی اول تایملاین دارن و بعدش یه دورهٔ طولانی ساخت. یه طراح آتومیک آبجکت میگه همین شکلِ کار از پایه ایراد داره و صورتحسابش رو موقع دمو میدی.
جان کاتلر موفقیت AI تو سازمان رو تو یه کسر خلاصه میکنه؛ صورتش سه تا فهمه و مخرجش قرارداد اجتماعی — و به گفتهٔ اون بی این مخرج، بالای خط بیاثره.
یه راهنمای کامل برای کسی که از AI هیچی نمیدونه: از اینکه توکن و کانتکست یعنی چی تا اینکه چرا نباید تستنویسی یا شروع پروژهٔ جدید رو به ایجنت بسپری.
zeroheight یه مدل بلوغ تازه برای Design System معرفی کرده که به جای یه نمرهٔ واحد، وضعیت سیستم رو روی شش محور جدا میسنجه تا نقاط قوت و ضعف واقعیش رو ببینی.