وقتی موفقیت، خودش رو میکشه
هوش مصنوعیخلاصهٔ کاملتر
ماجرا با یه تضاد تاریخی شروع میشه. کداک اولین دوربین دیجیتال دنیا رو ساخت و کلی پتنت عکاسی دیجیتال داشت، ولی سال ۲۰۱۲ ورشکست شد؛ چون میترسید با محصول جدید به کسبوکار پرسودِ فیلمش آسیب بزنه. درست تو همون دهه، اپل به iPod که موفقترین محصولش بود نگاه کرد و با ساختن iPhone عملاً گفت «بیاید همینو بکشیم». نویسنده میگه فرق این دو شرکت، نه تکنولوژی، که شجاعت بود.
نکته اصلی نویسنده اینه که این تصمیم یه مسئله احساسیه، نه یه مسئله اکسلی. ترس از دست دادن درآمد فعلی، کداک رو گروگان گرفت. به قول نویسنده، فلج شدن از ترسِ خودخوری، موقعش اصلاً شبیه بحران نیست؛ شبیه احتیاط و محافظت از کسبوکار به نظر میرسه، تا وقتی که دیگه خیلی دیر شده.
از قول جان اوتز نقل میکنه که نقشهراه (roadmap) همه تیمها پر از «چیزهای جدید» برای عرضهست، ولی تقریباً هیچوقت یه نقشهراه برای سادهسازی و حذف کردن محصول نداریم. پیشنهاد اوتز یه «نقشهراه معکوس» (reverse roadmap) هست: به اندازهای که برای اضافه کردن وقت میذاری، برای چیزی که میخوای حذف کنی هم برنامهریزی کن. به گفتهٔ نویسنده، شرکتهایی مثل Adobe و Atlassian و Salesforce نقشهراه بازنشستگی محصول جدا دارن، پس این ایده اصلاً حاشیهای نیست.
از گائوراو نوکالا هم نقل میکنه که گاهی باید موفقیت یه محصول رو فدای سلامت کل سبد محصولات (portfolio) کنی؛ یعنی برای بهینهکردن کل مجموعه، مجبوری بعضی محصولها رو زیربهینه نگه داری. این یه گفتوگوی سخت با تیمیه که همین الان یه فصل خوب رو روی محصولی تموم کرده که قراره بازنشسته بشه.
بخش جالب مقاله درباره هوش مصنوعیه. نویسنده از نوآ گانوت نقل میکنه که «بدون یه استراتژی محصول روشن، AI کمکت میکنه همزمان به همه جهتها سریع بری». همه دارن فیچر AI عرضه میکنن، ولی بدون استراتژی برای اینکه چی رو نگه داری، چی رو جایگزین کنی و چی رو ول کنی، آخرش به یه آشفتهبازارِ پر از فیچرِ بیمصرف میرسی.
نویسنده از پادکستهاش هم تجربههایی میگه. یکی از مهمونها اشاره میکنه که حدود ۸۰٪ شرکتها یه جور قابلیت AI عرضه کردن، ولی وقتی عمیق نگاه میکنی میبینی معلوم نیست مشتری اصلاً ازش استفاده میکنه یا حاضره براش پول بده. یه نکته دیگه هم اینه که ارزش، تو ذهن مشتریه نه تو میزان تلاشی که برای ساختن فیچر گذاشتی؛ پس دلبستگی احساسی به محصول قدیمی وقتی محصول جدید ارزش بیشتری میده، تبدیل به یه ضعف میشه.
جمعبندی نویسنده اینه که مهمترین مهارت محصول الان شاید «از یاد بردن» (unlearning) باشه: از یاد بردن غریزهی محافظت و اضافهکردن، و یاد گرفتن کمکردن و بازنشستهکردن. اینکه چطور فرهنگی بسازی که کشتن محصول موفق خودت، خودکشی شغلی حساب نشه بلکه نقطهقوت باشه، سؤالیه که خود نویسنده هم میگه جواب تمیزی براش نداره.
نکات کلیدی:
- خودخوری محصول یعنی شجاعت کشتن محصول پرسود فعلی قبل از اینکه رقیب این کارو بکنه
- کداک با ترس از آسیب به فیلم ورشکست شد، اپل با iPhone عمداً iPod رو کنار زد
- ایده «نقشهراه معکوس»: برای حذف کردن هم مثل اضافه کردن برنامهریزی کن
- گاهی باید موفقیت یه محصول رو فدای سلامت کل سبد محصولات کرد
- بدون استراتژی روشن، AI فقط کمکت میکنه همزمان به همه جهتها بدوی
