شاپیفای فریمورک تست E2E موبایلش رو از صفر بازسازی کرد و بهجای Test ID از بینایی ماشین برای پیدا کردن المانها استفاده میکنه؛ نتیجهش پایداری ۹۸ درصدی تستهاست، در برابر ۵۰ درصد قبلی.
Vitest ۵ منتشر شده و چند تغییر مهم داره که مستقیم رو رفتار تستهای موجود اثر میذاره؛ مهمترینش پاک شدن خودکار تاریخچهٔ mock ها قبل از هر تسته.
ابزار متنباز agentcov از تیم Trail of Bits دقیقاً مثل کاوریج تست، اما برای عاملهای کدنویسی هوش مصنوعی، نشون میده کدوم خط از کد رو واقعاً خوندن و کدوم رو نه.
دن لو یه ماه یه ایجنت رو ول کرد تا موتور regex بنویسه؛ آخرش تو بنچمارک معروف rebar از Rust جلو زد، ولی روی دیتاست کنارگذاشتهشده ۱۰ برابر کندتر بود. مشکل فقط این یه پروژه نیست.
کنت بک، خالق TDD، توضیح میده چرا ترکیب کردن تستهای تکراری بهجای کپی-پیست کردنشون، هم زمان میبره هم اعتماد بیشتری میده.
Codex میتونه یه مرورگر واقعی رو کلیکبهکلیک بگردونه؛ از شکار باگ تو فرمهای اپ خودت تا دانلود صورتحساب از داشبوردی که API نداره.
نولان لاوسون میگه با ایجنتهای کدنویسی پیدا کردن باگ تقریباً مجانی شده و تنها سؤال باقیمونده اینه که کجا دست نگه داریم و بگیم کار تمومه.
وقتی ایجنتها سریعتر از تیم کد میزنن، ریویو گلوگاه میشه. Argos از هر پولریکوئست اسنپشات میگیره و فقط تغییر واقعی رو جلوی چشم میذاره.
تو inngest-js اضافهکردن میدلور دوم باعث میشد تایپ خروجی step.run به {} فرو بریزه. ریشهاش یه undefined بود که از یه پراپرتی اختیاری وارد مجموعهٔ کلیدها میشد.
یه سیستم ایجنتی به اسم Specula خودش از روی کد، مشخصات TLA+ مینویسه و مدلچک میکنه؛ روی ۴۸ پروژهٔ متنباز ۲۴۹ باگ پیدا کرده که ۲۰۷تاش تازه بوده.
ابزار تازهای از آنتونی فو، سطح API عمومی پکیج شما رو تو فایلهای اسنپشات ذخیره میکنه تا هر تغییر ناخواسته تو خروجیها و تایپها، تو گیت دیف خودش رو نشون بده.
یه بررسی تازه نشون میده ادعای رایج «زبانهای داینامیک توکن کمتری میخورن» فقط روی مسئلههای اسباببازی درسته و تو کارهای واقعی محو میشه.
یه کتابخونهٔ جاوااسکریپتی که DOM مرورگر رو داخل Node شبیهسازی میکنه تا بشه صفحههای وب رو بدون بالا آوردن مرورگر واقعی تست و اسکرپ کرد.
وقتی ایجنتها روزی هزاران تغییر میسازن، دیگه کسی نمیتونه همهشو بخونه. ادی آزمانی میگه کیفیت نرمافزار از این به بعد تو محدودیتهایی تعریف میشه که دور ایجنتها میذاری.
دو سال بعد از فراگیر شدن ایجنتهای AI، استقرارشون تو شرکتها هنوز تکرقمیه. یه تحلیل دادهمحور میگه ریشهٔ ماجرا چهار چیزه و هیچکدوم با مدل بهتر حل نمیشه.
ولید خان تعریف میکنه که با گذاشتن بلاکهای scrut توی متن کامیت، بخش Test Plan از یه توضیح تزئینی به تستی تبدیل میشه که واقعاً اجرا میشه.
کامپایلر VCL فستلی فقط روی لبه اجرا میشه و تست محلی همهچیز رو پوشش نمیده؛ حالا همون سندباکس آنلاین به ایجنتهای کدنویس هم اجازه میده کد تولیدشده رو روی زیرساخت واقعی بسنجن.
Wealthfront برای هر مشکل احتمالی دو ایجنت مخالف میفرسته تا سر واقعی بودنش بحث کنن و مدل سومی قضاوت کنه؛ نتیجهش افت شدید کامنتهای الکی بوده.
خروجی اول یه ایجنت معمولاً ۶۰ تا ۷۰ درصد کاره و بقیهش با رفتوبرگشت دستی جلو میره؛ راهحل اینه که خود ایجنت قبل از تحویل، کارشو بسنجه.
جیناستریت تقریباً همهٔ اپهای وب داخلیش رو با یه کتابخونهٔ OCaml میسازه که کامپوننتها رو ماشین حالت تابعی میبینه و حالت رو بیرون از درخت کامپوننتها نگه میداره.