‏راهنمای انتخاب ابزار ساخت اپ با هوش مصنوعی

citizen developer (یعنی کسی که تو مالی، عملیات، منابع انسانی یا فروش بدون پس‌زمینهٔ مهندسی نرم‌افزار برای تیم خودش نرم‌افزار می‌سازه) الان کلی ابزار داره که با یه توصیف ساده به زبون آدمیزاد براش اپ می‌سازن. تو این مقاله اومده که تست درست این نیست که ابزار چقدر سریع اولین صفحه رو نشون می‌ده؛ اینه که چیزی که ساخته شده شش ماه بعد هم بالا باشه، داده رو امن نگه داره و مال خودت باشه.

نویسنده می‌گه بیشتر این ابزارها در واقع تولیدکنندهٔ کد مبتنی بر پرامپتن: تو چت می‌کنی، اونا کد می‌دن بیرون. مشکل جایی شروع می‌شه که اپ باید چیزی رو به خاطر بسپاره، بفهمه کی لاگین کرده، یا به یه همکار دیگه تحویل داده شه. ایراد عمیق‌تر اینه که تنها ردی که از «قرار بود چی بسازیم» می‌مونه همون لاگ چته؛ شش هفته بعد به‌جای یه سند، داری یه مکالمه رو دوباره می‌خونی.

راه‌حلی که مقاله (که تو بلاگ خود Remy منتشر شده) پیشنهاد می‌ده spec-driven بودنه: یعنی هوش مصنوعی اول یه بریف ساده و بدون کد می‌نویسه که اپ چی‌کار می‌کنه، کی ازش استفاده می‌کنه، چه داده‌ای نگه می‌داره و تأییدها چطور جلو می‌رن. تو همون متن رو به زبون معمولی تأیید یا اصلاح می‌کنی و بعد اپ از روی همون سند کامپایل می‌شه: بک‌اند، دیتابیس، فلوی لاگین و منطق تأیید. برای تغییر هم به‌جای گشتن تو پیام‌های قدیمی، سند رو به‌روز می‌کنی و دوباره می‌سازیش.

برای سنجیدن اینکه یه ابزار بک‌اند واقعی می‌ده یا نه، مقاله چند چک عملی می‌ده. اول اینکه دیتابیس مال خودشه یا زیر کاپوت داره سرویس یکی دیگه رو صدا می‌زنه؛ مثالش Lovable که بک‌اندش روی Supabase سواره، یعنی «فول‌استک» تو عمل از دو تا فروشنده تشکیل شده. دوم اینکه لاگین واقعاً سمت سرور نقش‌ها رو چک می‌کنه یا فقط یه صفحه‌ست که با زدن آدرس مستقیم دور می‌خوره.

چک سوم اینه که اگه دو نفر تو یه دقیقه فرم بفرستن چی می‌شه، و چهارم اینکه یه مرحلهٔ دیپلوی واقعی هست یا اپ فقط تو پیش‌نمایش خود ابزار دیده می‌شه. نویسنده مالکیت رو مهم‌تر از سرعت می‌دونه: کد باید TypeScript استاندارد تو یه ریپازیتوری باشه که خودت کنترلش می‌کنی، نه پروژه‌ای که تو ادیتور یه فروشنده گیر افتاده. پلتفرم‌های low-code مثل Retool یا Bubble هم سرعت می‌دن ولی اپ تو لایهٔ بصری خودشون می‌مونه، و ابزارهایی مثل Cursor یا Claude Code برای ویرایش کدبیس موجودن، نه شروع از صفر.

نکات کلیدی:

• citizen developer یعنی کسی که بدون پس‌زمینهٔ مهندسی نرم‌افزار برای تیم خودش نرم‌افزار می‌سازه.
• تو ابزارهای پرامپت‌محور، لاگ چت تنها سندیه که می‌گه اپ قرار بوده چی‌کار کنه.
• روش spec-driven سند ساده و بدون کد رو منبع حقیقت می‌کنه و اپ از روش کامپایل می‌شه.
• بک‌اند Lovable روی Supabase سواره، یعنی استک عملاً از دو فروشنده جمع شده.
• خروجی باید TypeScript استاندارد تو ریپازیتوری خودت باشه تا قفل فروشنده نشی.
• یه ساخت داخلی معمولی ۳۰ دقیقه تا چند ساعت وقت و ۱۰۰ تا ۵۰۰ دلار توکن می‌بره.
• خروجی مدل کاملاً قطعی نیست و یه spec یکسان می‌تونه بین اجراها تفاوت‌های کوچیک بده.